Özel Akalin Huzurevi ve Yasli Bakim Merkezi

1974 yılında, 23 yaşındaki Dan Jury, 81 yaşındaki büyükbabası Frank Tugend’i kasvetli bir huzurevinden alıp, tam zamanlı bakım vermek üzere kendi mütevazı dairesine taşımaya karar verdiğinde; farkında olmadan Amerika’nın yaşlanma ve insan onuru anlayışını kökten değiştirecek bir sürecin kapısını aralamıştı. Dan, birlikte geçirdikleri üç yılı samimi fotoğraflarla belgeledi; bu çalışmalar, kardeşi Mark Jury ile birlikte hazırladığı ve 1978’de yayımlanan Gramp adlı çığır açıcı kitaba dönüştü. Yaşlı bakımını tüm çıplaklığıyla, duygusal olarak sarsıcı ve dürüst bir biçimde anlatan bu görsel anı kitabı 100.000’den fazla sattı ve sevgiyle çevrili bir ev ortamında ölmenin, yaşlıların soğuk ve steril kurumlara hapsedilmesinden çok daha insanca olduğunu göstererek tüm hospis (yaşam sonu bakım) hareketini derinden etkiledi. Ancak asıl şaşırtıcı ve yeterince anlatılmayan şey, Dan’in bu tercihinin 1970’lerin genç erkeklere biçtiği tüm rollere meydan okumasıydı. Arkadaşları kariyer peşinde koşup flört ederken, o Frank’i yıkamayı, ilaçlarını düzenlemeyi, korku dolu bilinç bulanıklığı anlarında onunla sessizce oturmayı öğreniyordu. Aile içinde fısıltılar dolaşıyor, onun gençliğini boşa harcadığı söyleniyordu. Oysa Dan, yıllar sonra verdiği röportajlarda, büyükbabasına baktığı o yılların, ona yaşamı dolu dolu öğretmede herhangi bir işten ya da ilişkiden çok daha değerli olduğunu söyleyecek; bunu hayatının en önemli işi olarak tanımlayacaktı. 1906’da Ellis Adası’ndan Amerika’ya gelen, Ukraynalı bir göçmen olan Frank Tugend, Büyük Buhran yıllarının zorluklarıyla bir hayat kurmuştu. Son yıllarını ise bir yük olarak değil, Dan’in öğretmeni olarak geçirdi. Eski memleketine dair hikâyeler anlattı, acılı tıbbi müdahaleler sırasında sessiz bir cesaret sergiledi ve yardım kabul ederken insan onurunu kaybetmemenin zarafetini gösterdi. Dan’in Frank’in yüzünü nazikçe tıraş ettiği, Frank’in titreyen parmaklarıyla Dan’in elini sımsıkı tuttuğu fotoğraflarla ölümsüzleşen bu ilişki şunu kanıtladı: Bakım vermek bir fedakârlık değil; derin bir karşılıklılıktır. Gençler ölümün içindeki güzelliği öğrenir, yaşlılar ise son nefeslerine kadar şefkate layık olduklarını hisseder. Bu ders, Amerika’da aile sorumluluğuna bakışı dönüştürdü ve binlerce insana, kurumsal terk ediliş yerine evde bakımı seçme cesareti verdi.. #Hayatvefarkındalık --- ????

Adana’nın en iyi yaşlı bakım merkezi. Annem alzheimer olunca çok araştırdım ve en iyisinin burası olduğunu öğrendim. Şu ana kadar çok memnunum, anneme gayet iyi bakıyorlar. Cumartesi günleri ziyaretler de ayrı bir keyifli oluyor.Bahçede sıkma, kavurma vb. ve müzik oluyor, ziyaretler eğlenceli geçiyor. İyi ki varsınız:

Sevdiklerinizi oraya emanet etmeden defalarca düşünün. Emanete ihanet yapabilirler, hatta yapıyorlar. Görüntü olarak her şey mükemmel olabilir ama içeri girdiğin an her şey dinişiyor. babamı onlara emanet ettik, geri çıkarmak mecburiyetinde kaldık, hem paramızdan olduk. o yetmemiş gibi özel eşyalarına bile göz koydular. kendi yatağımızı götürdük, ona bile sahip çıktılar. o yüzden defalarca düşünün, hiç tavsiye etmem. Ama burda bitmeyecek sağlık bakanına kadar şikayet edileceksiniz

Temiz, düzenli ve sıcak bir ortam. Burada yaşayan büyüklerimizin güven içinde olduklarını görmek çok güzel. Personel çok anlayışlı ve sabırlı.”

Çalışanların ilgisi ve güler yüzü sayesinde huzurevi gerçekten adı gibi huzur dolu. Büyüklerimizin ihtiyaçlarına özenle yaklaşıyorlar. Gönül rahatlığıyla tavsiye ederim.”

En sevdigim komsumuz orda bebekler gibi bakiliyor … emeginize cok tesekkur ederim …