Eskişehir Osmangazi Üniversitesi Sağlık Uygulama ve Araştırma Hastanesi

Sıfır puanı bile hak etmiyor bu kadar rezil bir yer olamaz. Hastamız 65 yaşında değil diye tam 3 4 saat beklettiler acile ambulans ile gelirse alabiliriz dediler sıra var dediler eve gidip ambulans çağırdıkda öyle aldılar içeri beklettikleri için hastamızın karnı çok şişti durumu daha kötüye gitti ve kaybettik. Ölüm kağıdında yazan doktorun ismi 3 4 isimli iranlı mı ıraklı mı her neyse öğrenci mi ne olduğu belirsiz. Buraya yazacak çok şeyim var ama Allaha havale ediyoruz sizleri. CANINIZIN KIYMETİ VARSA BUNLARA EMANET ETMEYİN.

Eskişehir Osmangazi Üniversitesi Hastanesi Kalp ve Göğüs Hastalıkları bölümünde kaldığımız süre boyunca tüm doktorlar, asistanlar ve hemşireler son derece ilgili, güler yüzlü ve profesyoneldi. Her sorumuza sabırla cevap verdiler, hastamızla çok güzel ilgilendiler. Kendimizi güvende ve iyi ellerde hissettik. Emeği geçen tüm ekibe içten teşekkür ederiz.

2 saat tam 2 saat sıra bekledim bütün günüm burada geçti sinir krizi eşiğine gelmişim . Asistan doktor olacak o sigara kokan pasif agresif iletişim yoksunu ilaç hakkında soru sorunca kendisinden ne istediğimi soruyor Sen benden ne istiyorsun kim oluyorsun ya sen biat etmemi mi her şeye eyvallah dememi mi iki kelime edip bilgi verebilirsin o ilaç her neyse. Zaten gelişigüzel is yapıyorlar. Gitmeyin sağlıklı giren hasta çıkar oradan efektif veya etkili değiller .

Sevgili babamız Abdurrahman Yılmaz ile 53 gün boyunca ilgilenen en iyi tedaviyi uygulayan Degerli hocalara ve en iyi bakımı sunan tüm hastane personeline cok tesekkur ederim. İyi ki varsınız.

Hayatımda gördüğüm en kötü hastane çalışan sekreterler iş yapmamak için çalışıyor resmen emeklisi gelmiş zaman öldürmeye gelmis insanlarla dolu iş yapmiyorlar ayrıca hastanalara kötü davraniyorlar. Ayrica hastane dökülüyor bakım yapılması gerekiyor üniversite hastanesine yakışmıyor hiç

Kbb randevumuz vardı asistan hekimler bakıyor. Asistanın tavrı çok saygısızcaydı hasta olarak gelmişiz doktorluk böyle bi meslek değil okumayın o zaman kardeşim. Neyse diğer asistan hekim 16.00 dan sonra gelin profesörümüz bakıcak dedi geri gönderdiler o ayrı bir saçmalık alt tarafı kulak yıkacaksınız. 15.30 da tekrar geldik ve 2 saattir bekliyoruz bir kulak yıkacaksınız insanları bu kadar madur etmenizin anlamı ne herkesin işi gücü var 2 saat bekletmek nedir. Polikinlik kapanır zaten saat 16.00 da hadi en fazla yarım saat daha sürsün. İçerde hasta bitmemiş daha. Gerçekten rezillik

Hastanız yoğun bakıma düşerse asla bilgi alamazsınız. O yasak .bu yasak. bilgi vermek yasak. doktorla görüşmek yasak. hasta durumu hakkında bilgi almak yasak. Ölürse sizi ararlar diyip kapatıyor santral. E nabızdan ne görürseniz o. Allah yokluğunuzu göstermesinde, elinizede düşürmesin.

Hoca diye güvendiğimiz beyin cerrahi Prof. Murat Vural yüzünden, NBH nedeniyle zor yürüme şikâyetiyle götürdüğümüz babamızı maalesef VP shunt ameliyatı sonucunda kaybettik. Üç ay yoğun bakımda mücadele ettikten sonra vefat etti. Ameliyatların her sonucu olabilir ancak hekimin karar şekli, davranışları ve ihmaller zinciri her şeyi daha kötü hale getirdi: Bazı doktorlar çok riskli olduğunu söylese de bu kişi kendinden emin şekilde ameliyata yönlendirdi; sekreteri de bizi destekler sözlerle etkiledi. Riskleri sorduğumuzda, “en kötü ihtimalle iyileştirmese de ilerlemesini durdurur” demesi bizi ikna etti. Ama maalesef sonuç çok daha kötü oldu. Ameliyattan bir gün önce takvimini boş bırakmamak için günü öne aldı; babamız öğleden sonra apar topar aç ve yorgun şekilde ameliyata alındı. Helalleşmemize bile fırsat verilmedi ve travma yaşatıldı. Son gün akciğer testini tamamlayamamasına ve tiroid değerlerinin kötü çıkmasına rağmen ameliyat iptal edilmedi. Ameliyat çok uzun sürdü (3,5 saat) ve nedeni açıklanmadı. Babamız ameliyat sonrası yürüyemez, hatta oturamaz hale geldi. Yutkunma ve bilinci de bozuldu. Tomografide görünen kanamalar yokmuş gibi davranıldı. Babamız başta istediğimiz kadar kalabileceğimiz söylenen, parasını her gün ödediğimiz özel odadan da bir hafta sonra çıkarılıp iki kişilik fizik tedavi odasına gönderildi; enfeksiyon riski arttı. Ardından fakülte hastanesinin pislik içinde koşullarında zatürre gelişti. Ameliyattan sonra gelişen yutma sorunlarına da aksiyon alınmadı ve akciğere besin kaçma nedeniyle (aspirasyon) yoğun bakıma kaldırıldı. Yoğun bakımda acılarla, üç ay boyunca mücadele ettikten sonra vefat etti. Süreç boyunca saygıda kusur etmediğimiz bu kişi hiçbir hata kabul etmedi. Ameliyat öncesi sorgulamadığı diğer hastalıklara bağladı. Nöroloji bölümü de (ameliyat öncesi riskleri anlatmadan yönlendiren bir başka şahıs Prof. Serhat Özkan dahil) hareketin neden durduğunu açıklayamadı. İlk kez böyle hasta görmüş gibi davrandılar. Öncesinde ameliyattan vazgeçmeyelim diye “durumu sınırdaydı” dememişken, sonradan böyle diyip sorumluluktan kaçmaya çalıştılar. Dışarıda yaptırdığımız tetkiklerde ameliyat sırasında olan ve günlerce devam eden kanamanın buna sebep olduğunu belgeledik, ama kabul etmediler. Tüm raporlar mevcut. Shunt’ın işlevsiz şekilde takıldığını belirten doktorlar da oldu. İlk günlerden itibaren umursamaz ve duygusuz şekilde “hastanız artık evde bakım hastası olacak” diyerek geçiştirdi. Sorduğumuz sorulardan biri olan shunt ayarını denedi; bilinci daha da kötüleşince “ameliyatı beğenmediniz, siz istediniz” diyerek kasıtlı yapmış gibi konuştu ve sorumluluğu bize yüklemeye çalıştı. Babamızın vefatını asistanlarına haber verdirdi; kendisi aramadı, karşımıza çıkamadı. Üstelik tüm bunlar için devlet hastanesinde 50 bin TL ‘nakit’ para da alındı. Unvanına ve özgüvenli tavırlarına güvenmemiz büyük hata oldu. Bu unvanların sadece bir şekilde uzun süre aynı yerde kalmakla veya "farklı" sebeplerle alınabileceğini düşündürdü. Orada kaldığımız sürede aynı kişinin birçok ameliyatında problem olduğunu da gördük. Canımızı emanet etmek hayatımızın hatası oldu; bu pişmanlık ömür boyu bitmeyecek. Daha çok araştırmalıydık. Aynı hastanede farklı bir hocanın adını çok duymuştuk ama ona yönlendirilmediği için görüşemedik. Birçok kuruma yayılmış çürümüşlüğü, vicdansızlığı ve vasatlığı hesaba katamadık. Sonuçta bilinci yerinde ve sadece zor yürüme şikâyetiyle getirdiğimiz babamızın cenazesini aldık. Aylarca harap olduk, ailemiz mahvoldu. Başkaları da yanmasın, kimse bu kişiye güvenmesin ve canını emanet etmesin diye paylaşıyoruz. Ameliyat kararı verirken sadece vicdan sahibi, gerçekten ilgilenen hekimlere güvenilsin. Hakkımızı kesinlikle helal etmiyoruz. Sosyal medya kanalları dışında, tüm delillerle yasal başvurularımızı da yapacağız. Acımızı dindirmese de adaletin peşinde olacağız. Sadece para hırsıyla bu çürümüşlüğün içinde mutlu yaşadıklarını zannedebilirler ancak bir gün onlar da kendi gibilere ihtiyaç duyacaklar. Biz sabırla o günü bekleyeceğiz.